My biggest fear!

Πάλι τις ίδιες σκέψεις κάνω...εχω καταντήσει γραφική...για να μην πω χαζη! Αλλά σκέφτηκα να σας μιλήσω για κάτι που φοβάμαι πολύ...! Ίσως τελικά τώρα που το σκέφτομαι περισσότερο με νευριαζει παρά με φοβίζει...! Νομίζω πως θα καταλάβετε τι εννοώ. Λοιπόν...δεν τρεμετε τι στιγμή εκείνη όταν η σχέση σας αρχίζει να γίνεται γραφική? Θέλω να πω...δεν είναι κάπως χαζό όταν ενώ στην αρχή ο άλλος είναι τρελός για σένα κ το δείχνει και κάνει τα πάντα για να σε αποκτήσει στην πορεία το μόνο που μένει να είναι μια τυπικη διαδικασία? Συναισθήματα θα υπάρχουν βέβαια. Και μάλιστα δυνατα κ αληθινά. Κι αυτό είναι που δεν καταλαβαίνω πιο πολύ. Γιατί ενώ υπάρχει αγάπη ο ενθουσιασμός εξαφανίζεται? Δεν μου αρέσει αυτό..δεν θέλω να συνειδητοποιήσω μια μέρα οτι η μαγεία του πρώτου καιρού να έχει χαθεί...δεν θέλω καβγάδες και κατεβασμένα μούτρα! Θέλω πάντα να είναι όπως στην αρχή...χαμόγελα,πονηρές ματιές,αγκαλιές και φιλιά όπου κι αν είσαι,όποιος κι αν είναι μπροστά...ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΣΥΓΚΡΑΤΗΤΟΣ ! Και ας μην ξεχνάμε το πάθος...το θεωρώ απαραίτητο όσα χρόνια κι αν περάσουν! Δεν θα άφηνα ποτέ τη σχέση μου να γίνει έτσι...δεν θεωρώ κανέναν και τίποτα δεδομένο! Ειδικά στην συγκεκριμένη περίπτωση που είμαι τόσο ερωτευμένη!!! Αλλά τι να πείς??? ΑΝΤΡΕΣ.....

Published with Blogger-droid v2.0.4

Happiness came back stronger!

Η ευτυχία έχει μυρωδιά,είναι αντιληπτή,έχει υφή,έχει ήχοκαι γεύση! Μυρίζει κανελα,καραμέλα,βανίλια,μοκκα,σοκολάτα. Απαλή σαν βελούδο,"γεμάτη" σαν βαμβάκι,φίνα σαν μεταξι! Έχει νότες από τις 4 εποχές του Vivaldi,την χροιά από την φωνή των αγαπημένων μου προσώπων,ένταση από την πιο δυνατή αγκαλιά που έχω πάρει ποτέ! Όταν ακουμπά την γλωσσα μου μοιάζει με παγωτό,με γλυκό κερασι και με πραλινα...

Published with Blogger-droid v2.0.4

και ίσως τελικά να μην σε κάνω να νιωθεις τόσο γεματος...όσο πιστευα....οσο ελεγες!

Πόσο ασχημο είναι...οτάν κάτι στο οποίο πιστευες με όλη σου την καρδιά δεν είναι και τόσο αληθινό? Κι εκεί που πιστεύεις οτι όλα είναι τέλεια...έρχεται μια μικρή στιγμή...που σε κάνει να ανησυχέις οτι δεν υπάρχει τίποτα πια! μια κουβεντα...ενα τηλέφωνο...μια φωνή...ένα κλάμα.. και όλα χαλάνε ξαφνικα χωρις καλα καλα να καταλαβεις το γιατι...χωρις να καταλαβεις πώς...! μια εμμονή..που οδηγησε σε μια παραξενη αλλαγη....που δεν την περίμενες...! Αλλα....με εμένα τα βαζω πιο πολυ. Δεν ξερω που να το αποδωσω. Ισως να τα κρατουσες μεσα σου καιρο....ισως να καταπιεζες καποια συναισθηματα και απαιτησεις σου...που εγω δεν τις καταλαβαινα....και ίσως τελικά να μην σε κάνω να νιωθεις τόσο γεματος...όσο πιστευα....οσο ελεγες! "τίποτα δεν είναι όπως χθές..." ένα τραγουδι είναι μα...είπες τόσα πολλά χωρίς καν να μιλήσεις.  Πάντα φοβόμουν και πάντα θα φοβάμαι. να το ξέρεις. στο 'χω πει 'αλλωστε πολλες φορες οτι δεν σε θεωρω κατι σιγουρο. Ισως φυγεις κι εσυ όπως όλοι. Ειλικρίνα δεν ξερω που έγινε λάθος...πάντως νιώθω άσχημα που κατάφερα να σε κάνω να βγάλεις έναν εαυτό που τοσο καλα έκριβες. Μπορείς να το πείς και αποτυχία.



Ενα είναι σίγουρο. Οτι σε νοιαζομαι και
οτι θα είμαι πάντα εκει για σενα.....

Συγγνωμη.

You have no idea!

You have no idea. No idea of what I feel about you. Of how much I care about you. Of how much I think you are amazing and beautiful. Of what I think we can become. Of how much you make me happy and sad at the same time. Of how much you make me feel alive. Of the butterfly riot that takes place in my stomach when you talk to me. Of how much you make me worry and scared. YOU HAVE NO IDEA!!

again...again...again...

“Τέλειο είναι εκείνο που αγαπάς μ’ όλη σου την ψυχή και δεν είναι δικό σου. Κι εσύ δεν ήσουνα ποτέ δικος μου, εκτός μέσα σε κάποια τρελά μου όνειρα -από εκείνα που σε κάνουν να ξυπνήσεις το πρωί με ένα τεράστιο χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη και την ψυχή νιώθοντας την ευτυχία του να υπάρχει κανείς σ’ όλο σου το είναι… Ήσουνα ο μοναδικός στόχος που ήθελα στα αλήθεια να πετύχω, η μοναδική κορυφή που ήθελα με όλη μου την ψυχή να φτάσω. Ανέβηκα ένα εκατομμύριο σκαλιά κι άπλωσα το χέρι για να αγγίξω τον ουρανό, κι αυτός πήγε πιο πέρα… Εκείνος ο ουρανός ήσουνα εσύ!!

Always and forever...

τετοιες ωρες να μ’αγαπας.

τετοιες ωρες που δε ξερω οτι μπορω, που δε θελω να ξερω αν μπορω.

τετοιες ωρες που μισω τον εαυτο μου, που δε με βρισκω, που δε ξερω που μ’εχασα.

τετοιες ωρες που νοιωθω κενη, που δε νοιωθω τιποτα περα απο τον εαυτο μου.

τετοιες ωρες που αδιαφορω για οτι συμβαινει γυρω μου, που απλα δε με νοιαζει.

τετοιες ωρες που θα θελα να μαι αλλη, να μη με αναγνωριζει κανεις.

τετοιες ωρες που θα θελα να μαι αλλου, μακρυα απο ολα και απο ολους.

τετοιες ωρες που δε θα θελα κανεναν γυρω μου κι εχω γινει κουβαρι στο πατωμα.

τετοιες ωρες που κλαιω κι εχω πνιγει σε μια θαλασσα απο “γιατι”.

τετοιες ωρες που το πατωμα φανταζει μετρα ψηλα.

τετοιες ωρες που σε χρειαζομαι περισσοτερο απο ολα..

απλα να με αγαπας!

If you still care don't ever let me know....

θέλω να σηκώσω το χέρι μου

και να ρίξω μια σφαλιάρα.

δε ξέρω όμως σε ποιόν.

σε μένα ή σε σένα. 

χάνω την εμπιστοσύνη μου χωρίς 

να το θέλω. Σίγουρα θα σκεφτεσαι

                                                      πως υπερβάλω. Οπως πάντα.

Συγγνωμη ειπες,αλλα ξερω

πως δεν αλλαζει κατι.

καλυτερα θα'ταν να μην

ειχε γινει ποτέ.

Συγγνωμη που ειμαι λυπημένη.

ένα χαρουμενο κοριτσι ερωτευτηκες.

μου το 'χεις πει τόσες φορές Αλλα

αν εβλεπες το προσωπο σου εκεινη

τη στιγμη θα καταλαβαινες. Κι αν σε νοιαζει

ακομα...μην μ'αφησεις ποτέ να το μάθω.

                                                              θα προχωρήσουμε λοιπόν.