Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

Always and forever...

τετοιες ωρες να μ’αγαπας.
τετοιες ωρες που δε ξερω οτι μπορω, που δε θελω να ξερω αν μπορω.
τετοιες ωρες που μισω τον εαυτο μου, που δε με βρισκω, που δε ξερω που μ’εχασα.
τετοιες ωρες που νοιωθω κενη, που δε νοιωθω τιποτα περα απο τον εαυτο μου.
τετοιες ωρες που αδιαφορω για οτι συμβαινει γυρω μου, που απλα δε με νοιαζει.
τετοιες ωρες που θα θελα να μαι αλλη, να μη με αναγνωριζει κανεις.
τετοιες ωρες που θα θελα να μαι αλλου, μακρυα απο ολα και απο ολους.
τετοιες ωρες που δε θα θελα κανεναν γυρω μου κι εχω γινει κουβαρι στο πατωμα.
τετοιες ωρες που κλαιω κι εχω πνιγει σε μια θαλασσα απο “γιατι”.
τετοιες ωρες που το πατωμα φανταζει μετρα ψηλα.
τετοιες ωρες που σε χρειαζομαι περισσοτερο απο ολα..
απλα να με αγαπας!

3 σχόλια:

  1. πολύ όμορφο ποστ! όλοι αυτό θέλουμε, το έχουμε ανάγκη :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή