Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2011

ce soir

φορούσα ένα βαθύ μαυρο φουστάνι από μακό και λίγο μετάξι, μέχρι το γόνατο, με ένα μικρό φιόγκο στη μέση. ένα μεγαλο δαχτυλίδι με μαύρο τριαντάφυλλο και έπαιζα με τα φώτα. είχα μία παράξενη ζαλάδα από το πρωί και έναν πονοκέφαλο.. μάτιασμα δεν ήτανε, μονάχα πόναγα πίσω από τα μάτια.

Σήκωσα το ακουστικό  και πληκτρολόγησα έναν αριθμό. το κατέβασα πάλι. δεν απαντούσε κανείς μάλλον.. μάλλον κοιμόταν πάλι. "όλο κοιμάτα αυτός ο άνθρωπος" σκέφτηκα. άναψα κιάλλα φώτα στο δωμάτιο. άνοιξα και το ράδιο : "Αχ η αγάπη που χάθηκε στη σκόνη αχ η ζωή που χάθηκε στη σκόνη" ακουστηκε η φωνή του Λαβρέντη. Ο πονοκέφαλος έγινε πιο έντονος. έφτιαξα καφέ. κάπνισα τσιγάρα. άναψα και τα φώτα της μικρής βεράντας μου. μέτρησα μερικά φύλλα πεσμένα στα πλακάκια και ξαναέσβησα τα φώτα. δεν περνούσε ο πόνος. είχα εκνευριστεί. και η ζαλάδα μεγάλωνε..σωριάστηκα στο κρεβάτι και κοιμηθηκα. βαθιά. δεν χόρταινα τα όνειρα. κιάλλα.. κιάλλα..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου